Κήποι Boboli

Ο κήπος Μπομπόλι, μαζί με πολλά άλλα μνημεία της Φλωρεντίας, είναι ένα από τα "πιο εξαιρετικά" έργα της πόλης. Από έξω, φαίνεται σχεδόν κρυμμένος, φωλιασμένος πίσω από το Palazzo Pitti, σαν να θέλει να τον ανακαλύψουν μόνο όσοι είναι πρόθυμοι να τον αναζητήσουν. Ωστόσο, μόλις μπει κανείς μέσα, συνειδητοποιεί αμέσως ότι είναι τεράστιο, κομψό και γεμάτο ιστορίες! Δεν μιλάμε απλώς για έναν κήπο- μοιάζει να μιλάει, ακόμη και όταν παραμένει σιωπηλός.

Μόλις περάσετε την πύλη, ο θόρυβος της πόλης σβήνει και το πράσινο παίρνει τη θέση του. Οι λεωφόροι ανοίγονται μπροστά σας σαν προσκλήσεις για χαλαρό περίπατο. Αυτό δεν είναι ένα μέρος για να βιαστείτε, αλλά για να το απολαύσετε βήμα προς βήμα.

Ωστόσο, αυτή η μικρή δασώδης περιοχή έχει μια αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία. Προς τα μέσα της δεκαετίας του 1500, ο Cosimo I de' Medici και η σύζυγός του Eleonora di Toledo αγόρασαν το Palazzo Pitti, και εκείνη, που αγαπούσε τη φύση και τα ήσυχα μέρη, ήθελε έναν μεγάλο κήπο όπου θα μπορούσε να περπατήσει. Τότε ήταν που γεννήθηκε το Μπομπόλι.

Το πρώτο έργο ανατέθηκε στον Niccolò Tribolo, τον ίδιο αρχιτέκτονα που είχε ήδη εργαστεί στους κήπους της Villa Castello, και μετά το θάνατό του, άλλοι αρχιτέκτονες, μεταξύ των οποίων οι Ammannati και Buontalenti, συνέχισαν το έργο. Με την πάροδο των ετών, ο κήπος επεκτεινόταν όλο και περισσότερο, αποκτώντας έναν σχεδόν θεατρικό χαρακτήρα. Δεν ήταν μόνο ένας χώρος αναψυχής αλλά και ένα εργαλείο πολιτικής εκπροσώπησης.

Αυτό που σου κάνει αμέσως εντύπωση είναι η διάταξη των χώρων: τα πάντα βρίσκονται στη θέση τους, αλλά όχι με άκαμπτο τρόπο. Έχεις την αίσθηση ότι τα πάντα έχουν σχεδιαστεί για να τα βλέπεις και να τα θαυμάζεις, και ακόμη και οι φαρδιές, ευθείες λεωφόροι μοιάζουν να καθοδηγούν το βλέμμα περισσότερο από τα πόδια.

Μεταξύ των πρώτων πραγμάτων που θα συναντήσετε είναι το αμφιθέατρο, μια φυσική λεκάνη που χρησιμοποιούνταν για παραστάσεις. Στο κέντρο βρίσκεται ένας αιγυπτιακός οβελίσκος, ένας πραγματικός που μεταφέρθηκε εδώ από τη βίλα των Μεδίκων στη Ρώμη. Πιο ψηλά, μπορείτε να δείτε το σιντριβάνι του Ποσειδώνα, με τον θεό της θάλασσας να δεσπόζει πάνω από μια λεκάνη. Οι ντόπιοι το αποκαλούν επίσης "το πιρούνι" λόγω της τρίαινας.

Μια από τις πιο συναρπαστικές στάσεις είναι η Grotta Grande, που δημιουργήθηκε από τον Bernardo Buontalenti στην αριστερή πλευρά του κήπου, όχι μακριά από το διάδρομο Vasari. Εξωτερικά, μοιάζει με μια απλή διακοσμητική σπηλιά, αλλά μόλις μπείτε μέσα, όλα αλλάζουν: το εσωτερικό είναι διακοσμημένο με ψεύτικους σταλακτίτες, τοιχογραφίες και γλυπτά. Μοιάζει με ένα μέρος βγαλμένο από παραμύθι ή ένα παράξενο όνειρο, και είναι ένας από τους λίγους χώρους όπου μπορείτε ακόμη να αναπνεύσετε την εκκεντρικότητα της ύστερης Αναγέννησης.

Κατευθυνόμενοι νότια, διασχίζετε τη Viottolone, μια μακρά λεωφόρο που είναι γεμάτη με ψηλά κυπαρίσσια και αρχαία αγάλματα, δίνοντας μια παράξενη αίσθηση ηρεμίας καθώς περπατάτε. Στο τέλος της λεωφόρου βρίσκεται το Σιντριβάνι του Ωκεανού, που περιβάλλεται από άλλες λεκάνες και γλυπτά. Εδώ, ο κήπος ανοίγει και μεταμορφώνεται, αποκαλύπτοντας την ύπαιθρο της Τοσκάνης στο βάθος.

Πιο ψηλά, θα βρείτε τον Κήπο του Ιππότη, στον οποίο θα έχετε πρόσβαση ανεβαίνοντας μια σκάλα. Εκεί πάνω, υπάρχει μια βεράντα με εκπληκτική θέα και ένα μικρό κτίριο, το οποίο σήμερα στεγάζει το Μουσείο Πορσελάνης.

Ένα άλλο ενδιαφέρον μέρος είναι το Kaffeehaus, που χτίστηκε τον 18ο αιώνα, όταν η τάση του καφέ εξαπλωνόταν σε όλη την Ευρώπη. Το κτίριο είναι στρογγυλό, με μεγάλα παράθυρα και πανοραμική βεράντα. Δεν είναι πάντα ανοιχτό για είσοδο, αλλά και μόνο που το βλέπετε απ' έξω είναι ενδιαφέρον.

Λίγο πιο πέρα βρίσκεται η Λιμναία, όπου φυλάσσονταν μεγάλες γλάστρες με εσπεριδοειδή κατά τη διάρκεια των κρύων μηνών- πολλές από αυτές τις γλάστρες είναι ακόμη ορατές σήμερα, προσεκτικά τοποθετημένες.

Ο κήπος Boboli είναι ανοιχτός σχεδόν κάθε μέρα, εκτός από την πρώτη και την τελευταία ημέρα του έτους. Το ωράριο ποικίλλει ανάλογα με τις εποχές, οπότε είναι πάντα καλύτερο να το ελέγχετε πριν πάτε. Η κύρια είσοδος είναι από το Palazzo Pitti, αλλά υπάρχουν και δευτερεύουσες είσοδοι, όπως αυτή από τη Via Romana.

Το εισιτήριο μπορεί να αγοραστεί μόνο του ή σε συνδυασμό με άλλα αξιοθέατα του συγκροτήματος Palazzo Pitti. Το καλοκαίρι, συνιστάται να πηγαίνετε νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα για να αποφύγετε τη ζέστη. Τα άνετα παπούτσια είναι απαραίτητα: υπάρχουν πολλές αναβάσεις, σκάλες και χαλικόδρομοι.

Η επίσκεψη στο Μπομπόλι είναι λίγο σαν να μπαίνετε σε μια παράλληλη Φλωρεντία, φτιαγμένη από σιωπή, αρχαία ομορφιά και λεπτομέρειες που δεν υπάρχουν αλλού. Εδώ, δεν βιάζεστε... Παρατηρείτε, περπατάτε αργά και ακούτε τους ήχους των φύλλων, του νερού και των μακρινών βημάτων.

Κάθε εποχή δίνει ένα διαφορετικό πρόσωπο στον κήπο. Την άνοιξη, είναι μια έκρηξη πρασίνου- το καλοκαίρι, προσφέρει πολύτιμη σκιά- το φθινόπωρο, παίρνει αποχρώσεις του κίτρινου και του χαλκού- το χειμώνα, δεν έχει φύλλα, είναι "γυμνός" μεταφορικά, αλλά γοητευτικός όσο ποτέ.

Όσοι επιθυμούν να ανακαλύψουν μια πιο ήσυχη, πιο στοχαστική πλευρά της Φλωρεντίας, δεν μπορούν παρά να προσθέσουν το Boboli στον κατάλογο με τα μέρη που πρέπει να επισκεφθούν.